Het was koud in Wassenaar waar op zondag 30 november de tweede loop uit het 1 van de 4 loopcircuit plaatsvond. Ik ging met de fiets naar het clublokaal van de organiserende vereniging, The Hague Road Runners. Ondanks de handschoenen die ik droeg had ik ijskoude handen. Toch was ik niet de enige die op de fiets was. Bij het stoplicht stond ik in een peletonnetje van zeker 10 Haagatleten die allemaal op weg waren naar The Hague Road Runners.

In mijn trainingen wezen alle voortekenen erop dat een tijd binnen 40 minuten geen probleem zou moeten zijn. Zo loop ik bijvoorbeeld mijn duizendjes moeiteloos ruim binnen de vier minuten. In de praktijk viel het toch tegen. Het lag niet aan de start. Het is daar nogal smal en daarom zorgde ik dat ik goed vooraan stond. De eerste kilometer ging in 3.49. Dat was volgens planning. Maar toen ik het punt van de drie kilometer passeerde in 12.01 en dit tempo me bovendien erg veel moeite kostte begon ik te vermoeden dat dit niet mijn dag zou worden. Toen ik voor vijf kilometer 20:32 nodig had wist ik het zeker. Ik werd gepasseerd door atleten die ik bij de Haagse Tien begin oktober nog achter me had gelaten. En als ik gepasseerd werd kon ik ook geen enkele keer aanklampen. Ik rekende snel uit dat ik binnen de 42 minuten kon finishen. Dat zou toch voldoende moeten zijn om alle 55-plussers achter me te laten. Mijn concurrent Herman van The Hague Road Runners bleek bij de Duinrell Cross begin november een blessure te hebben opgelopen en verscheen niet aan de start. Uiteindelijk bereikte ik de verlossende eindstreep in 41.40. Ik was daarmee tweede in de categorie 55+. Er zat een atleet van Olympus 70 voor me. Die had de eerste wedstrijd niet meegedaan en daarom sta ik in het tussenklassement na twee wedstrijden op de eerste plaats. Ik was derde bij de Haagse Tien en nu dus tweede.

Wat nu de oorzaak is van mijn minder goede presteren weet ik niet precies. Misschien gaan mijn intervaltrainingen wel te snel. Niet alleen mijn duizendjes gaan snel, maar afgelopen donderdag liep ik acht keer 400 meter in tijden die ik zelfs in 2005 -toen ik goed in vorm was- niet meer heb gelopen. Ook heb ik een licht verhoogde rustpols. Normaal is voor mij 42, maar de afgelopen week varieert hij steeds van 46 tot 48. Dat zou kunnen duiden op overtraining.  Of ik heb misschien iets onder de leden? Of ik moet toch meer wedstrijden lopen? Op 19 oktober was mijn laatste wedstrijd in Mallorca. Misschien ben ik toch iemand die regelmatig een wedstrijd- of prestatieloop nodig heeft om goed te presteren. 

We zullen het er maar op houden dat het een incident was. IK heb wel besloten om op 14 december aan de Kopjesloop mee te doen om wedstrijdritme op te doen. Wel met het voorbehoud dat het enigszins redelijk weer is. Op tweede kerstdag volgt dan de kerstcross bij Haag Atletiek. Verder twijfel ik nog tussen deelname aan de nieuwjaarscross op 3 januari of aan de 10 kilometer van het Zorg en Zekerheidcircuit op 4 januari in Leiden.

Op zaterdag 8 november nam ik in ‘s-Gravenzande deel aan het door schaakvereniging SIO (Schaken Is Ontwikkelen) georganiseerde rapidtoernooi. Dit is een zogenaamd rapidtoernooi waarin partijen worden gespeeld met een versneld tempo. In dit geval bedroeg de bedenktijd 20 minuten per persoon per partij. Dit maakt het mogelijk op xe9xe9n dag een behoorlijk aantal partijen te spelen.

Het toernooi begon om 10.00 uur. Ik stond iets voor 9.00 uur bij het nieuwe busknooppunt bij het ziekenhuis Leyenburg te wachten op bus 35 die me naar ‘s-Gravenzande zou vervoeren. Bij de bushalte trof ik clubgenoot Harry aan die ook aan het toernooi deelnam. Na 20 minuten met de bus kwamen we omstreeks kwart over negen in ‘s-Gravenzande. Het clublokaal van SIO was snel gevonden. Snel het inschrijfgeld betaald en een kopje koffie gedronken. Op de deelnemerslijst zagen we dat er 88 deelnemers waren. De schakers waren ingedeeld in 11 groepen van 8. Iedere schaker speelde zeven partijen. Er waren vier prijzen per groep. Aan de bar troffen we nog twee clubgenoten van HSV (Haagse Schaakvereniging) aan. Ruud en Jacques waren samen met de auto gekomen. Ook clubgenoot Jim was naar ‘s-Gravenzande gekomen. Hij had zich niet van tevoren ingeschreven, maar hoopte dat deelnemers zich zouden afmelden, zodat hij alsnog zou kunnen meespelen. Maar wat nog nooit eerder voorgekomen was gebeurde: alle 88 deelnemers die zich opgegeven hadden waren aanwezig! Dat was jammer voor Jim, want hij kon nu onverrichter zake naar huis.

Ik was ingedeeld in groep vijf met allemaal spelers van ongeveer dezelfde speelsterkte. In de eerste twee ronden had ik last van een koude start. In de eerste partij liet ik volkomen onnodig toe dat mijn tegenstander met twee torens op de zevende rij kwam. In de tweede partij zag ik een paardvork over het hoofd waardoor ik mijn dame verloor. Na twee nullen was ik op achtervolgen aangewezen. Dat lukte aardig, want van mijn volgende vier partijen wist ik er drie te winnen. Ik had dus een score van drie punten uit zes partijen. In de slotronde trof ik een tegenstander die vier punten had. Bij winst zou ik op de derde plaats eindigen. Weliswaar met evenveel punten als mijn tegenstander, maar bij gelijk eindigen beslist het onderlinge resultaat. Het kwam precies uit zoals ik gehoopt had. Ik kreeg een pion op de zesde rij. Die bezorgde mijn tegenstander zoveel hoofdbrekens dat hij in tijdnood fout op fout begon te stapelen. Ik won dus en eindigde met vier punten uit zeven partijen op de derde plaats, wat me een fles wijn opleverde. Clubgenoten Jacques en Harry speelden beiden in groep zeven. Ook zij vielen in de prijzen. Ik meen dat Jacques derde werd en Harry vierde. De uitslagen staan nog niet op internet, dus ik moet een slag om mijn arm houden. Ruud scoorde in groep acht 50% maar viel daarmee niet prijzen. 

Winnaar van groep xe9xe9n en daarmee toernooiwinnaar werd de lokale crack en internationale meester Jan Willem de Jong. Vanwege het grote krachtsverschil met de andere deelnemers kreeg hij slechts tien minuten bedenktijd en zijn tegenstanders dertig minuten. Ondanks deze handicap won hij zes partijen en speelde xe9xe9n partij remise. De speler tegen wie hij remise speelde won eveneens zijn overige partijen. Een barrage over twee snelschaakpartijen met vijf minuten bedenktijd was noodzakelijk. Jan Willem won en verdedigde daardoor met zijn succes zijn titel.

Ik wilde me via het elektronische inschrijfformulier aanmelden voor de halve marathon van de CPC. Als wedstrijdloper verwachtte ik zonder meer in het eerste vak te kunnen starten. Maar wat lees ik in de toelichting? Om in het A-vak te mogen starten moet je kunnen aantonen dat je na 1 maart 2007 een halve marathon binnen de 1.30 uur gelopen hebt. En dat kan ik niet. In 2005 en 2006 heb ik respectievelijk in Etten-Leur en Gouda 1.28.33 en 1.28.15 gelopen, maar na 1 maart 2007 is mijn snelste tijd 1.31.44, gelopen op 14 september 2008 in Rotterdam. Met die tijd ben ik veroordeeld tot het B-vak dat bestemd is voor lopers met een tijd van 1.30 tot 1.45. No way dat deze jongen in het B-vak start! Dan krijg ik dezelfde ellende als dit jaar in Rotterdam toen de wedstrijdlopers achter de lopers van de bedrijventeams moesten starten en ik na een kilometer pas na ruim 5 minuten doorkwam.

Ik wil aan de CPC meedoen en ik wil in het A-vak starten. Er zit niets anders op dan vxf3xf3r 15 februari (dit is de laatste datum waarop je kunt voorinschrijven) nog een snelle halve marathon te lopen. Een blik op de wedstrijdkalender leert me dat er drie halve marathons zijn waaruit ik kan kiezen. Op 8 november in Monster, op 20 december in Linschoten of op 18 januari in Maassluis.

De loop in Monster valt af. Ik doe op 8 november mee aan een schaaktoernooi in ‘s-Gravenzande. Bovendien gaat de halve marathon in Monster grotendeels over het strand en is daarom niet geschikt om een snelle tijd te kunnen lopen. De halve marathon in Linschoten lijkt me daartoe wel geschikt. Bovendien zijn er altijd veel deelnemers, dus er zal vast wel een groepje te vinden zijn dat mijn tempo loopt. Helaas valt ook deze loop af. Er is op 20 december een schaaktoernooi bij Pomar in Rijswijk. Het is een toernooi voor teams van vier personen. Altijd reuze gezellig en dit toernooi wil ik niet laten schieten. Niet alles moet wijken voor het hardlopen! Mijn keuze is gevallen op de Biesheuvelloop op 18 januari in Maassluis. Een loop met een groot aantal deelnemers (1000), dus genoeg lopers aan wie ik me kan optrekken. In vorige jaren moest ik deze loop altijd aan me voorbij laten gaan, omdat dit samenviel met mijn deelname aan het Corus schaaktoernooi in Wijk aan Zee. Volgend jaar word ik pas op 23 januari in Wijk aan Zee verwacht voor mijn deelname aan de tienkamp. Hopelijk waait het op 18 januari niet te hard in Maassluis. Als de omstandigheden gunstig zijn verwacht ik onder de 1.30 uur te finishen. En anders is er volgend jaar voor mij geen CPC.   

Na het goede leventje op Mallorca had ik zaterdag voldoende moed verzameld om op de weegschaal te gaan staan. Het resultaat viel me reuze mee: 70 kilo. Slechts xe9xe9n kilo aangekomen. Dat train ik er wel weer af.

De eerste training afgelopen donderdag was een zware bevalling. Het was een hele overgang van een temperatuur van 23 graden naar een temperatuur van 14 graden. En dan waaide er ook nog een stevige wind. Vrijdag voelde ik me gammel en heb ik zelfs helemaal niet getraind. Zaterdag ging het al weer een stuk beter. Op zondag ging het weer als vanouds. Ondanks de regen liep ik in het Zuiderpark een lekkere duurloop van ongeveer 15 kilometer. Ik kwam Mulay nog tegen die met twee van zijn vrouwelijke pupillen een minutenloopje aan het doen was. Ik heb hem natuurlijk volledig ingelicht over mijn prestatie op Mallorca. Hij vond dat ik goed gepresteerd had.

Vanavond keek ik naar de uitslagen van de marathon in Etten Leur. Een van de lopers van de groep van Holland International Marathons die op Mallorca de marathon gelopen had, liep ook in Etten Leur de marathon.  Zijn tijd was zelfs 40 minuten sneller dan op Mallorca! Dat is spotten met alle marathonwetten.   

Op woensdag 15 oktober om 6.00 uur vloog ik met Air Berlin naar Mallorca met de bedoeling om daar een halve marathon te lopen. Ik had daarvoor niet geslapen, want ik was op dinsdagavond als teamleider aanwezig bij het eerste team van mijn schaakvereniging HSV. We speelden uit in Rijswijk tegen Rijswijk 3 en omdat de eerste klap nog steeds een daalder waard is zou het wel fijn zijn als deze wedstrijd gewonnen werd. Dat lukte ook. Na een 3,5-1,5 voorsprong trokken we met 4,5-3,5 aan het langste eind. Maar je lijdt wat af als teamleider! Ik zag betere stellingen die in tijdnood verprutst werden. De Rijswijkers kwamen terug tot 3,5-3,5. In de laatste partij stelde onze Poolse topspeler de overwinning veilig. Ik kwam om middernacht thuis, maar vanwege de doorstane emoties kwam van slapen niets terecht.

Met de taxi ging ik naar Schiphol. De reis was georganiseerd door Holland International Marathons. Ik was benieuwd of ik onder mijn reisgenoten bekenden zou aantreffen. Tot mijn aangename verrassing trof ik enkele loopsters en lopers aan die ik nog kende van vorige loopreizen naar Malta en Mallorca. Ook reisleidster Anneke kende ik nog van mijn vorige reis naar Mallorca. De groep bestond uit 46 mensen. Niet iedereen liep hard. Er waren ook enkele supporters.

De vliegreis naar Mallorca verliep voorspoedig. We boften enorm met het weer. In tegenstelling tot vorig jaar scheen de zon uitbundig en werd het iedere dag wel minstens 23 graden. Het eten in het hotel -all inclusive- was uitstekend. Ondanks mijn voornemen me te matigen heb ik toch te veel gegeten. Ik wacht nog maar enkele dagen voordat ik het waag weer op de weegschaal te gaan staan. De dagen voorafgaande aan de halve marathon werd er nog licht getraind. In de Mallorca Zeitung las ik dat er in totaal 4000 voorinschrijvingen waren voor de afstanden 10,21 en 42 kilometer. Met na-inschrijvingen werden er 6000 deelnemers verwacht, een stijging van 20% in vergelijking met 2007. Zaterdag gingen we naar Palma om onze startnummers op te halen. Iedereen kreeg een kledingzak en een shirt.

Zondag moesten we vroeg opstaan. Omdat de start om 9.00 uur was zaten we al om 6.00 uur aan het ontbijt. Ik was van plan om onder de 1.30 uur te lopen. Onder de deelnemers van Holland International was een grote groep lopers van een loopgroep uit Schijndel. Een van deze lopers wilde ook onder de 1.30 uur lopen. Een snelle veteraan 45+ uit deze loopgroep (35 minuten op 10 kilometer) zou aan de marathon deelnemen. Hij was geblesseerd geraakt aan zijn kuit, maar was door begeleidster/fysiotherapeute Anneke zodanig opgelapt dat hij in staat was een halve marathon te lopen. Hij bood zich spontaan aan als haas voor zijn loopmaatje en mij. Ik was ingedeeld in vak A en stond bij de start goed vooraan. Een tegenvaller was dat het juist vandaag de warmste dag van de week was. Ik schat dat het bij de start al 23 graden was en het werd alleen maar warmer.

Na het startschot was ik gelijk goed weg. Ik had aan mijn haas gevraagd kilometers in 4.15 te lopen. Als je dat 21 kilometer volhoudt kom je onder de 1.30 uur. Ik zat na de eerste kilometer die in 4.11 werd afgelegd vlak achter de haas. Tussen kilometer 1 en 2 liepen de haas en zijn clubgenoot zo’n 50 meter bij me weg. Ik klokte een tussentijd van 8.19. Ik liep dus zeker niet te langzaam. Bij kilometer drie had ik mijn haas totaal uit het oog verloren. Ik besloot mijn eigen tempo te lopen. Op vier kilometer noteerde ik 16.48. De bordjes op 5,6 en 7 kilometer heb ik allemaal gemist. Op 8 kilometer kwam ik door in 34.30. Dat was 30 seconden te langzaam. De eerste 10 kilometer gingen over brede geasfalteerde wegen rondom Palma. Er was nergens schaduw en de warmte begon zijn tol te eisen. Op 10 kilometer noteerde ik 43.25. Ik rekende uit dat ik nog 1.33 zou kunnen lopen als ik de resterende kilometers met een snelheid van 4.30 per kilometer zou afleggen. Gelukkig gingen we hierna de stad in. In de nauwe straatjes was volop schaduw. Er waren wel veel bochten en ook moest er wat hoogteverschil overwonnen worden, maar ik had het idee dat ik weer wat beter ging lopen. Dit vertaalde zich nog niet in een snelle tussentijd op 15 kilometer. Ik kwam hier door in 1.06.05 wat een vijf kilometer in 22.40 betekent. Ik begon me steeds beter te voelen en toen ik na 18 kilometer mijn haas en zijn clubgenoot inhaalde kreeg ik helemaal vleugels. De 20 kilometer werd bereikt in 1.28.05 wat inhoudt dat ik voor de laatste vijf kilometer slechts 22.00 nodig had. Ik finishte in 1.32.20 en was daarmee de snelste loper van de groep van Holland International. Mijn haas en zijn clubgenoot verloren in de laatste drie kilometer nog twee minuten op mij. Reisleidster Anneke liep een nette tijd van 1.37. Dat was ongeveer dezelfde tijd als vorig jaar toen het een stuk koeler was. Onze overige deelnemers op de halve mararthon kwamen allemaal veilig en gezond binnen. Na afloop heb ik meteen een certificaat laten uitprinten. Ik was bij de heren in totaal 129e geworden en ik was 5e in mijn leeftijdscategorie (55+).

Op de marathon was het vanwege de steeds maar oplopende tempersatuur intussen een slagveld geworden. Diverse ambulances reden af en aan. De deelnemers van Holland International haalden allemaal de finish. Toptijden zaten er voor onze lopers niet in. Onze snelste loper noteerde een tijd van 3.47.

Op de marathon werd overigens wel het parcoursrecord gebroken. Dit record stond op 2.31 en was gelopen door de Duitser Marc Jxf6rgens. Dit jaar won een inwoner van Mallorca in 2.28. Deze man kan blijkbaar goed tegen de warmte. Hij had maar liefst negen minuten voorsprong op nummer twee. Marc Jxf6rgens liep 20 minuten langzamer dan vorig jaar maar werd met 2.51 toch nog vijfde.

Op maandag heb ik met een groepje nog een fietstochtje gemaakt van Playa de Palma en terug. Op de fietsen zat zowel een handrem als een terugtraprem. Dat had ik nog nooit gezien. De remmen werkten (te) goed, want als je even in de handrem kneep stond je meteen stil. Dat merkte een van onze fietsers. Hij wilde onderweg al fietsend een fotootje maken en kneep lichtjes in zijn handrem. De gevolgen laten zich raden: hij vloog over de kop. Gelukkig had hij slechts lichte schaafwonden aan zijn elleboog. En zijn camera was onbeschadigd. Dit doet me deed aan een reclameslogan van Pontiac nadat Wim van Est tijdens de Tour de France in een ravijn was gevallen: "Twintig meter viel hij diep, zijn hart stond stil, zijn Pontiac liep".

Op woensdag 22 oktober was het tijd voor de terugreis. Omstreeks 22.30 uur landden we op Schiphol en zat deze loopreis er weer op.

Voorlopig staan er voor mij geen wedstrijden op het programma. Mijn eerste wedstrijd is de tweede wedstrijd van de 1 van de 4-lopen op 30 november bij The Hague Road Runners. Tot die tijd ga ik goed trainen. Ik volg een nieuw trainingsschema dat ik van het internet heb geplukt. Het verschilt niet zoveel van mijn vorige schema, maar het zijn soms net wat andere afstanden zoals driehonderdjes en vijfhonderdjes. Ook zitten er minutenloopjes tussen. Ik krijg daardoor wat andere trainingsprikkels en dat kan nooit kwaad. Ik doe tot januari geen lange duurlopen meer. Mijn langste duurloop is 15 kilometer. In januari voer ik de afstand weer op. Mijn eerste halve marathon is immers pas op 14 maart 2009 wanneer ik van start zal gaan bij de CPC.

Woensdag vertrek ik naar Mallorca waar ik op zondag 19 oktober zal deelnemen aan de halve marathon. Vandaag wilde ik een laatste testloop doen. Mijn keuze was gevallen op de Kopjesloop in Delft. Ik was van plan 10 kilometer te lopen in 42.30. Dit is mijn geplande tussentijd in Mallorca. Als ik dat tempo vasdthoud kom ik onder de 1.30 uur uit.

Er was voor vandaag mooi weer voorspeld, maar ‘s ochtends wilde de zon nog niet erg doorkomen. Toen ik om 11.00 uur in Delft achter de startstreep stond was het bewolkt. Het was zeker niet warmer dan 16 graden. Ik schat dat er misschien 100 tot hooguit 150 deelnemers aan de start stonden. Het parcours zou iets gewijzigd zijn had ik in de kantine gelezen. Bij de start is het erg smal. Zelfs met dit beperkte aantal deelnemers was het even dringen. Hoe moet dat straks in februari als er een 1 van de 4 loop bij de Koplopers wordt gehouden? Ik liep wel sneller dan gepland. Na drie kilometer was mijn tussentijd 11.56. Aan het eind van de eerste ronde zei de speaker dat het rondje van 5 kilometer in feite 5300 meter was. Na die eerste ronde was mijn tussentijd ongeveer 21.22. Mijn eindtijd na 10 kilometer en 600 meter was 43.13. Omgerekend naar 10 kilometer is dat ongeveer 40.43.  Een geslaagde test dus en ik heb er het volste vertrouwen dat op Mallorca een tijd onder de 1.30 uur mogelijk is. Ik heb ook nog even het weer op Mallorca gescheckt. Voor 19 oktober wordt een temperatuur van 22 graden voorspeld. De start is al om 9.00 uur dus dan is het nog een stuk koeler. Goede condities, dus ik heb straks geen excuus als ik er langer dan anderhalf uur over doe.

Vandaag was het marathondag. In Eindhoven vond het Nederlands kampioenschap plaats. Greg van Hest werd eerste Nederlander en dus Nederlands kampioen. Hij moest wel 13 Kenianen en een Ethiopixebr voor laten gaan. Van Haag Atletiek liepen Helmie en Mike allebei een tijd van 3.01 uur. Helmie werd daarmee tweede bij de dames 35+.

Het was gisteren gezellig druk op de atletiekbaan aan de Laan van Poot. Ik schat dat er ruim 200 lopers deelnamen aan de eerste loop van de zogenaamde 1 van de 4 lopen: de Haagse Tien. Ook mijn broer Dirk was van de partij evenals als zijn zwager Peet. Het weer was gelukkig opgeklaard. Na bijna de gehele week regen gehad te hebben was het nu in ieder geval droog al was het met een temperatuur van 10 graden aan de frisse kant. Na mijn minder goede resultaat van afgelopen zondag bij de Singelloop in Utrecht (41:23 op 10 kilometer) was ik er nu op gebrand in ieder geval onder de 41 minuten te lopen. Ik had daarom op maandag mijn laatste glaasje wijn gedronken en ik had zelfs een rustdag ingelast. Deze week wordt er ‘slechts’ zes keer getraind. 

Na het startschot loop ik een snelle ronde op de baan. Ik heb namelijk geen zin om bij het verlaten van het sportpark in het gedrang te komen en daardoor tijd te verliezen. Ik zit vrij goed vooraan. Alleen de echt snelle jongens lopen voor me. Na een kilometer komt Helmie voorbij. "Die zie ik niet meer terug" gaat er door mijn hoofd. Ook word ik gepasseerd door de snelle veteraan Herman van de Hague Road Runners. Herman is 55 jaar en is dus een concurrent voor me. Ik probeer in zijn spoor te blijven. Dat lukt aardig, want het verschil wordt nooit groter dan 20 meter. Vlak bij me loopt ook de visueel gehandicapte atleet Peter D. Die zit meestal een flink stuk voor me. Ik ben blijkbaar bezig een goede race te lopen. Tot mijn aangename verrassing haal ik na drie kilometer Helmie weer in. Zij kan mijn tempo niet volgen. Op vijf kilometer is de tussentijd 19:52. Dat is sneller dan de tussentijd die ik tijdens de Bradelierloop had toen ik mijn beste jaarprestatie neerzette (40:34). Ik zit nog steeds in het spoor van Herman en dat verandert niet in het tweede gedeelte van de race. Met nog 500 meter te lopen lig ik zo’n 10 meter achter. "Nu gaan" schreeuwt toeschouwer Mulay. Dat wil ik best, maar ik loop al zo hard als ik kan. Het verschil van 10 meter blijft tot aan de streep gehandhaafd. Ik kom achter Herman in 39:52 over de eindstreep. Peter D zit nog enkele seconden voor ons.

Herman is na afloop verrast dat ik zo dicht bij hem in de buurt ben gebleven. "Ik wist niet dat je nog onder de 40 minuten kon lopen", zei hij. Ik wist ook niet dat ik dit nu al kon. Ik had gedacht dat ik daarvoor nog een paar weken nodig gehad zou hebben. Ik ben er heel blij mee. Misschien dat het bij de volgende 1 van de 4 loop bij de Hague Road Runners op 30 november nog iets sneller kan. Broer Dirk liep 47:18 en zijn zwager Peet liep een lage 44 minuten. Helmie zie ik finishen in ongeveer 40:40. Zij kan sneller natuurlijk, maar ik vermoed dat zij in training is voor de marathon van Eindhoven en daardoor wat vermoeid is.

Op 15 oktober vertrek ik naar Mallorca waar ik op zondag 19 oktober de halve marathon loop. Of ik daarvoor nog aan een loopje meedoe weet ik niet. Als het op zondag 12 oktober redelijk weer is ga ik misschien de 10 kilometer van de Kopjesloop doen.

Hieronder nog de finishfoto van de Singelloop.

Vandaag ben ik er bij de Singelloop in Utrecht niet in geslaagd onder de 41 minuten te kopen. Mijn tijd van 40:34, gelopen bij de Bradelierloop in De Lier op 23 augustus, blijft mijn beste jaarprestatie op de 10 kilometer. En ik had nog wel zulke goede voornemens. De tijden die ik afgelopen donderdag liep toen ik in training 15 x 200 meter liep waren sneller dan de tijden die ik een maand geleden bij dezelfde training liep. Met de conditie moest het dus wel snor zitten.

Ik had de trein van 9:36 uur en ik was om kwart over tien in Utrecht. De start was ongeveer 300 meter van het station. Na enig zoeken en met behulp van enkele lopers die ook aan de Singelloop meededen wist ik de startlocatie te vinden. Mijn startnummer lag al klaar. De start was pas om 12.30 uur dus ik had voldoende tijd om op zoek te gaan naar de omkleedtent, het punt voor de tassenafgifte en het startvak voor de wedstrijdlopers. In tegenstelling tot de halve marathon in Rotterdam twee weken geleden was er in Utrecht wel een apart vak voor de wedstrijdlopers.

Om kwart over twaalf ging ik naar het startvak. Ik stond goed vooraan. Ik moest alleen de uitgenodigde atleten -onder wie veel Kenianen- voor me dulden. Die stonden in een apart vak voor de toplopers. Over het weer hadden we niet te klagen. Het was 18 graden en zonnig. Vlak voor de start wist de speaker nog te vertellen dat er 5500 deelnemers waren op de 10 kilometer. Ook zei hij dat Gebreselassie zojuist in Berlijn het wereldrecord op de marathon had gebroken. Met een tijd van 2:03:59 was hij zelfs onder de magische grens van 2:04 uur gedoken. Ik doe het de man niet na.

Na het startschot was ik meteen goed weg. De eerste paar honderd meter gingen lichtjes naar beneden. Ik had daardoor het gevoel dat ik wat te hard ging. Het parcours bestond uit grote wegen die voor 95% geasfalteerd waren. Op twee kilometer noteer ik mijn eerste tussentijd: 8:06. Het gaat niet echt heel gemakkelijk. Ik neem me voor te proberen kilometertijden van 4:05 vast te houden. Als dat lukt kom ik onder de 41 minuten. Op vijf kilometer noteer ik 20:27. Als we tussen kilometer 6 en 8 lichte tegenwind krijgen begrijp ik dat ik zal uitkomen op een tijd boven de 41 minuten. Ik finish in 41:23. De tweede helft is dus afgelegd in 20:56. Dat is een acceptabel verval. Een negatieve split zat er dit keer niet in.

Ik ben toch wel enigszins teleurgesteld. Ik vraag me af of de drie wijntjes die ik afgelopen zaterdag op de verjaardag van mijn neefje gedronken heb me parten gespeeld hebben. Mijn neefje werd drie jaar, dus dat is voor ieder jaar een glas wijn. Ook heb ik vrijdag nog een lange duurloop gedaan van in totaal 22 kilometer. Die had ik misschien beter in het begin van de week kunnen plannen. Ook heb ik deze week geen een dag rust genomen.

Maar zoals het gezegde luidt: nieuwe ronde nieuwe kansen. Zaterdag vier oktober is bij Haag Atletiek de Haagse Tien. Daar wil ik beslist onder de 41 minuten lopen. Ik doe mijn lange duurloop dus op dinsdag. Ik neem woensdag een dag rust en ik onthoud me van alcoholische dranken.

Om nog even terug te komen op de Singelloop. Ik vind dit toch wel een aanrader. Dit is een loop die ik in mijn agenda zet. Ik denk dat ik er volgend jaar weer loop. Ik was trouwens niet de enige Haagatleet aan de start. Ik zag in de uitslagen Pascal staan met een knappe tijd van 31 minuten. Hij is de regionale lopen duidelijk ontgroeid. Verder waren er nog twee Haagatleten uit de snelle trainingsgroep van Carla O en Martin D aanwezig.   

Zaterdag 20 september heb ik deelgenomen aan Westlands Mooiste, een hardloopwedstrijd over 10 Engelse mijlen in ‘s-Gravenzande.

Het was op de fiets nog een hele onderneming om ‘s-Gravenzande te bereiken. Vanwege asfalteringswerkzaamheden was ik gedwongen om hele stukken om te rijden. Het kostte me vijf kwartier om op de plaats van bestemming te komen. Er waren meer Haagatleten die de weg naar ‘s-Gravenzande hadden weten te vinden, zoals weblogger  Fred en de veteranen Anno, Ton en Wim H. "Trainingsbeest" begroette laatstgenoemde mij. Is dat zo? Ik train vanaf eind mei gemiddeld 80 kilometer per week. Dat is behoorlijk veel maar niet extreem. Ook zag ik de snelle Haagdames Carla en Marianne. Er waren nog meer dames van Haag Atletiek van wie ik niet alle namen ken.

De start vond plaats op het Marktplein. Het was nogal smal. Ik had geen zin om 10 minuten voor het startschot achter de streep te gaan staan. Ik stond ergens in het midden en ik had na de start een paar honderd meter nodig voordat ik mijn eigen tempo kon lopen. Na schatting twee kilometer waren we het dorp uit en liepen we op de Maasdijk tegen de wind in. Na ongeveer drie kilometer constateerde ik tot mijn onaangename verrassing dat ik helemaal alleen liep. Ik haalde wel voortdurend lopers in die blijkbaar te snel gestart waren, maar die konden daarna niet bij me aanpikken. Ik zag ook nergens borden met kilometeraanduidingen. Later bleek dat de kilometers op de grond gekalkt waren. Bij het punt van de 10 kilometer stond een klok. Mijn tussentijd was 42.12. Dat was iets te langzaam want ik had alle vijf kilometers in 21 minuten willen lopen, zodat ik op een eindtijd van 1.07 uur zou uitkomen. Dat zat er met de sterke wind niet in. Op 15 kilometer noteerde ik 1.03.40. Ik finishte in 1.08.21. Gezien de omstandigheden moet ik daar tevreden mee zijn.

De Haagdames Carla en Marianne presteerden uitstekend. Carla won in een zeer scherpe tijd van 1.01 uur. Onder deze omstandigheden verbluffend. Marianne werd derde dame in 1.06.51. Ik had eigenlijk bij de start toch wat meer vooraan moeten gaan staan. Dan had ik misschien met haar in een groepje mee kunnen lopen. En de heren van Haag Atletiek? Wel, ik moest Carla en Marianne voor me dulden, maar ik was alle heren van Haag Atletiek de baas. En zo hoort het natuurlijk ook. Vanavond nog even met mijn broer Dirk gebeld. Hij heeft in Amsterdam de Dam tot Dam gelopen in 1.19 uur. Dus ook binnen mijn familie ben ik de snelste.

Vandaag heb ik uitgelopen bij de Terry Foxrun. Ik liep 10 kilometer in 45:56. Dat is erg snel maar het schijnt dat we in de duinen ergens verkeerd gelopen zijn. Het zal dus zeker geen 10 kilometer geweest zijn. Ik miste trouwens de dames van de Canadese vrouwenclub. Ik koop ieder jaar een typisch Canadees product, maar dit jaar dus helaas niet. Ik zag alleen een stand van Zier Running.

Volgende week kan ik op zondag 28 september weer aan de bak in Utrecht bij de Fortis Singelloop over 10 kilometer. Een Turkse dame van Ethiopische afkomst (zij werd tweede op de 10 kilometer bij de Olympische Spelen, maar ik kan even niet op haar naam komen) gaat daar een aanval op het wereldrecord doen. Mijn ambities zijn iets bescheidener. Ik ben al tevreden als ik onder de 41 minuten kom. Ik heb een vrij laag startnummer (228), dus ik ga ervan uit dat  -in tegenstelling tot in Rotterdam- er in Utrecht een apart vak voor de wedstrijdlopers is.

Hierbij mijn finishfoto in Rotterdam. De dame naast mij liep 10 kilometer en had daar 66 minuten voor nodig.

Ik heb vandaag in Rotterdam de halve marathon gelopen. Ik ging weg voor een tijd onder de 1.30 uur. Gezien mijn uitslagen van de laatste weken zou dit moeten kunnen. Ik liep op 23 augustus in De Lier met 40.34  mijn beste 10 kilometer van dit jaar. Een week later kwam ik bij de Kerkpolderloop in Delft voor het eerst dit jaar onder de 20 minuten op de 5 kilometer. Mijn tijd was 19.55. Op 7 september liep ik in Voorschoten 42.31 over 10,4 kilometer. De tegenwind op de terugweg maakte een snellere tijd onmogelijk.

In Rotterdam tref ik in de kleedruimte Haagatleet en weblogger Fred aan. Hij gaat voor een tijd onder 1.50 uur. Ook kom ik daar Haagatleet en veteraan 55+ Anno tegen.

Om zeker te zijn van een goede startplaats gaan Fred en ik een half uur voor de start naar het startvak. Van inlopen komt dus niet veel. Er zijn erg veel deelnemers -misschien wel 4000- dus we hebben er goed aan gedaan er bijtijds te gaan staan. Een van de deelnemers in het startvak weet te vertellen dat er vier jaar geleden nog maar 500 deelnemers waren. Gelukkig is het goed loopweer: een behaaglijk zonnetje en een temperatuur van 18 graden maken het wachten draaglijk. Het is jammer dat er wel een stevige wind waait.

Na het startschot duurt het 26 seconden voordat ik over de startstreep ga. Er zijn toch nog erg veel lopers voor me. Ik vermoed dat dit lopers van bedrijfsteams zijn. Pas na 5.12 minuten kom ik bij het eerste kilometerpunt. Daarna kan ik redelijk doorlopen. De eerste vijf kilometer hebben we te kampen met forse tegenwind. Dit verklaart de trage doorkomst na vijf kilometer: 22:25. Mijn bedoeling was kilometers in 4.15 te lopen waarmee ik gemakkelijk onder 1.30 uur kom. Deze tussentijd leidt naar een eindtijd van 1.35 uur. Gelukkig krijgen we vanaf nu de wind mee. De 10 kilometer wordt afgelegd in 44.15, wat betekent dat de tweede vijf kilometer is afgelegd in 21.50. Het parcours bestaat uit twee grote ronden. In de kilometers 11 tot en met 15 hebben we dus opnieuw met tegenwind te kampen. Ik slaag er echter in mijn tempo goed vast te houden en ik passeer het punt van de 15 kilometer in 1.06.05. Ondanks de tegenwind opnieuw vijf kilometer in 21.50. Dat geeft de burger moed. De laatste zes kilometer hebben we de wind mee. Ik kan nog versnellen en ik passeer de 20 kilometer in 1.27.18. De laatste vijf kilometer gingen dus in 21.13. Ik heb nu echt vleugels gekregen en ik leg de laatste 1100 meter af in 4.24, zodat ik finish in 1.31.42.

De beoogde eindtijd onder de 1.30 uur is niet gehaald, maar gezien de omstandigheden -de opgelopen vertraging bij de start en de tegenwind- ben ik tevreden. De wijze waarop ik de laatste zes kilometers gelopen heb duidt erop dat het met de conditie wel goed zit. Een tijd van 1.29 loop ik dan maar op Mallorca op 19 oktober a.s.

Na afloop heb ik nog even gesproken met Fred en Anno. Fred is in zijn opzet geslaagd. Hij liep 1.44 en moest het in de eindsprint nipt afleggen tegen Haagatleet Gerard. Anno liep een tijd van 1.40. Haagatlete Carla trof ik bij de kleedruimte aan met een grote beker onder haar arm. Weer gewonnen, maar zij mocht vooraan staan want zij had een sticker op haar startnummer.

Ik vind dat ik als wedstrijdloper ook vooraan had moeten staan. Dat lijkt me voor de organisatie een verbeterpunt voor volgend jaar. Ik denk dat ik de organisatoren gewoon een mailtje stuur om ze daarop te wijzen.